کربلایی عادل اسماعیلی سراجی

چشمانم را می بندم ...

چراغ دلم را روشن می کنم و پـر می کشم به سوی حـرمــت ...

درست در بـانـد عشق فرود میایم ...

بین الحـــــرمین ...

می ایستم و زیارتی دلچسب می کنم ...

و این گنبدهای طلایـی چہ عشق بازی عظیمی بہ پا می کنند

بیـن مـن و دلـدار ...

بہ خود می آیم ...

قطره های اشک گونہ ام را نوازش می کنند ...

و این یعنی زیـارتـم قبـول است انشاالله ...

دلـم را همیـنـگـونـه بیـتـاب نگهـدار اربـاب ...

پ . ن : چه لذتی دارد ،

                  دود ایـن شـهـر مـرا از نـفـس انـداخـتـــه اسـت