" کانال کمیل و پروانه ی تنها "



 
عصر بود که حجم آتش کم شد، با دوربین به نقطه ای رفتم که دید بهتری روی

 کانال داشته باشم.آنچه می دیدم باور نکردنی بود. از محل کانال فقط دود بلند

  می شد و مرتب صدای انفجار می آمد. اما من هنوز امید داشتم . با خودم گفتم:

ابراهیم شرایط بسیار بدتری از این را هم سپری کرده ، نزدیک غروب شد.

من دوباره با دوربین به کانال نگاهی انداختم.احساس کردم از دور چیزی پیداست

 و در حال حرکت است.با دقت بیشتری نگاه کردم.کاملاً مشخص بود،سه نفر در

 حال دویدن به سمت ما بودند ودرمسیر مرتب زمین می خوردند و بلند می شدند

و زخمی و خسته به سمت ما می آمدند .معلوم بود از کانال می آیند.فریاد زدم و

بچه ها را صدا کردم.به بقیه هم گفتم تیراندازی نکنید.بالاخره آن سه نفر به خاکریز

ما رسیدند  و  پرسیدم:از کجا می آیید.

حال حرف زدن نداشتند. یکی از آنها خواست . سریع قمقمه رو به او دادم.دیگر دیگری

 هم از شدت ضعف وگرسنگی بدنش می لرزید. وسومی بدنش غرق به خون بود.

وقتی سرحال آمدند گفتند:از بچه های کمیل هستند.

با اضطراب پرسیدم: پس بقیه بچه ها چی شدن؟

در حالی که یکی از آنها سرش را به سختی بالا می آورد گفت:

فکر نمی کنم کسی غیراز ما زنده باشد.

هول شده بودم.دوباره وبا تعجب پرسیدم:این پنج روز چه جوری مقاومت کردید؟

 با همان بی رمقی اش جواب داد زیر جنازه ها مخفی شده بودیم اما یکی بود که

 این پنج روز کانال رو سر پا نگه داشته بود.

عجب آدمی بود! یک طرف آر پی جی می زد و یک طرف تیربار شلیک می کرد.

یکی از اون سه نفرپرید توی حرفش و گفت: همه شهدا رو ته کانال هم می چید .

آذوقه و آب رو پخش می کرد،به مجروح ها می رسید.اصلاً این پسر خستگی نداشت.

گفتم :مگر فرمانده هاي دوتا گردان شهید نشدن ، پس از کی داری حرف می زنید؟


گفت:یه جوونی بود که نمی شناختیمش ، موهایش این جوری بود ... ،

 لباسش اون جوری و چفیه... . داشت روح از بدنم جدا می شد.سرم داغ

شده بود.آب دهانم را قورت دادم.اینها همه مشخصه های ابراهیم بود.

با نگرانی نشستم و دستانش را گرفتم و گفتم:آقا ابراهیم الان کجاست؟

گفت: تا آخرین لحظه که عراق آتش می ریخت زنده بود و به ما گفت :

تا می تونید سریع بلند بشید و تا کانال رو زیر ورو نکردند فرار کنید.

یکی ازاون سه نفر هم گفت:من دیدم که زدنش.با همون انفجار اول افتاد روی زمین.

این گفته ها آخرین اخباری بود که از کانال کمیل داشتیم و ابراهیم تا به حال

حتی جنازه ای هم ازش پیدا نشده ، همیشه دوست داشت گمنام شهید شود.

چند سال بعداز عملیات تفحص شهدا، محمودوند از بچه های تفحص که خود نیز

 به درجه رفیع شهادت رسید نقل می کند: 







یک روز در حین جستجو، در کانال کمیل

 شهیدی پیدا شد که دروسایل همراه او دفترچه یادداشتی قرار داشت که بعد از گذشت

 سالها هنوز قابل خواندن بود، درآخرین صفحه این دفترچه نوشته شده بود:

"امروز روز پنجم است که در محاصره هستیم ، آب و غذا را جیرهبندی کردیم 

شهدا انتهای کانال کنارهم قرار قرار دارند، دیگر شهدا

 تشنه نیستند.فدای لب  تشنه ات پسر فاطمه (س)"



" اللهم الرزقنا توفيق الشهاده "

با تشکر از وبلاگ مفقودالاثر