تا نیومده بودم دیدنت یه آرزو بود

گمان میکردم با دیدنت به آرزویم میرسم

اما فهمیدم نه دیدنت پایان راه نیست

بلکه آغاز راه است

یادم نمیره اون روزایی که با پای برهنه تو بین الحرمین با صفا قدم میزدم

و هر طرف که نگاه میکردم یک شکوه زیبایی بود

یه طرف آقام اباالفضل

یه طرف ارباب حسین

عجب دو راهی بود ....

حرف آخر من برای شما :

انشاالله یه بار سر دو راهی گیر کنید

اونم بین الحرمین که ندونی جلوی عباس زانو بزنی یا حسین ....

به امید یه سفر کربلا با مهدی فاطمه ....